Μαύρη ευτυχία

Στέκομαι στη μέση του δρόμου,
κοιτάζοντας φανάρια που παίζουν εμπρός μου…

Θυμάμαι τότε που ήμουνα μικρο παιδί,
κάποιος με πλησίασε κ είπε πόσο απλή είναι η ζωή…

Με έλουσε με χρυσαφένια σκόνη και το σώμα μου έπαψε να κρυώνει…
Τώρα ξανά εδώ ανοίγω τα μάτια,
στα χέρια μου κρατώ τη ζωή και γίνεται κομμάτια …

Μπήγω στην σάρκα μία δόση ευτυχίας
αυτή είναι η μόνη εξουσία …

Τρέχει στις φλέβες γεμίζει τα άκρα,
μέχρι αύριο το τέλος θα ρθει μία για πάντα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s