Ο Χαλαζίας συμπάσχει αναγνωστικά αφουγκραζόμενος το «Ρέκβιεμ του Σαββάτου» των Nicci French

Άλλο ένα εμπορικό αστυνομικό μυθιστόρημα προορισμένο να σηκώσει τα φλάμπουρα της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης και να ανεμίσει το μπαϊράκι  για την αξία της αποϊδρυματοποίησης και της αποασυλοποίησης . Ο αρνητικές συνέπειες του χρόνιου εγκλεισμού στην κοινωνικοποίηση των ατόμων και η αρνητική συνεισφορά των πρακτικών της  καταστολής και των κλειστών μονάδων περίθαλψης οδηγούν τον αναγνώστη σε έναν δαιδαλώδη λαβύρινθο εσωτερικού προβληματισμού και αναστοχασμού σε σχέση με τις φτωχές κοινωνικές υποδομές και τις πενιχρές επενδύσεις που γίνονται στο στάδιο της πρόληψης και του αποδοτικού σωφρονισμού. Ο αναγνώστης αναρωτιέται αν τελικά ο εθισμός και η εξάρτηση από την χρόνια χρήση ψυχότροπων ουσιών και κατασταλτικών φαρμάκων είναι η μήτρα που γεννά την τρέλα ή αν εντέλει η πορεία είναι αντίστροφη και η ίδια η τρέλα προκαλεί στους ψυχικά ασθενείς την ανάγκη χρήσης – ενδεχομένως και κατάχρησης – φαρμακευτικών και εθιστικών ουσιών με πρόσχημα την καταπολέμηση του στρες, της αγχώδους διαταραχής και άλλων μορφών ψυχικών τραυμάτων που επιζητούν επούλωση.  Ο αναγνώστης ταλαντώνεται στο δίλημμα αν η κόλαση ή  ο παράδεισος ενός ψυχικά ασθενή ή ενός φυλακισθέντος είναι η χαριστική βολή ή το κλουβί του.

                Περίληψη από το  Οπισθόφυλλο


Πριν από δεκατρία χρόνια, η δεκαοκτάχρονη τότε Χάνα Ντόχερτι συνελήφθη για την άγρια δολοφονία της οικογένειάς της. Η αστυνομία θεώρησε από την πρώτη στιγμή την υπόθεση ξεκάθαρη και η Χάνα εγκλείστηκε έκτοτε σε ένα ψυχιατρείο υψίστης ασφαλείας.
Όταν ζητήθηκε από την ψυχοθεραπεύτρια Φρίντα Κλάιν να συναντήσει τη Χάνα και να δώσει τη δική της εκτίμηση για την περίπτωσή της, εκείνη βρέθηκε αντιμέτωπη με μια τρομακτική πραγματικότητα. Η Χάνα είναι τώρα πια μια τραγική μορφή, πρόωρα γερασμένη. Και η Φρίντα στοιχειώνεται από την υποψία πως η Χάνα είναι κι αυτή θύμα, όπως ακριβώς η υπόλοιπη οικογένειά της – πως κάτι δεν πήγε καλά στην αστυνομική έρευνα πριν από τόσα χρόνια.
Μην μπορώντας να αποσπάσει τη σκέψη της από την υπόθεση της Χάνα, η Φρίντα πιστεύει πως κάποιος κρύβει καλά την αλήθεια. Κάποιος ο οποίος είναι ικανός να φτάσει ως τα άκρα προκειμένου να προστατέψει τον εαυτό του…
Το Ρέκβιεμ του Σαββάτου είναι το έκτο, καθηλωτικό και εθιστικό μυθιστόρημα της σειράς με πρωταγωνίστρια τη Φρίντα Κλάιν ενώ η υπογραφή Nicci French αποτελεί πια εγγύηση.

       Κριτική

Πρωταγωνίστρια του αστυνομικού μυθιστορήματος αυτού είναι η ψυχοθεραπεύτρια Φρίντα Κλάιν και ο χώρος όπου διαδραματίζεται η ιστορία είναι  το μητροπολιτικό Λονδίνο. Η ιστορία κινείται σε δύο βασικούς άξονες. Ο ένας άξονας είναι η εξιχνίαση της δολοφονίας της οικογένειας Ντόχερτι και ο αγώνας της Φρίντας Κλάιν για να αποδείξει την αθωότητα της θυματοποιημένης Χάνα. Ο δεύτερος άξονας του βιβλίου κινείται στις προσπάθειες του Ντιν Ριβ να στοιχειώσει την ζωή της γνωστής ψυχοθεραπεύτριας παραβιάζοντας με θράσος την ιδιωτικότητα της. Ενδιαφέρον στο συγκεκριμένο αστυνομικό μυθιστόρημα παρουσιάζει το γεγονός ότι πλέον η Φρίντα Κλάιν συνεργάζεται με το Υπουργείο Εσωτερικών για υποθέσεις που της εμπιστεύονται.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στο βιβλίο αυτό σημειώνεται μια σημαντική αντίφαση. Παρόλο που στη Σημαδεμένη Πέμπτη η Φρίντα Κλάιν αποφασίζει να χωρίσει τον σύντροφο της με ψυχρότητα και χωρίς ίχνος ενδεχόμενων αμφιβολιών και δεύτερων σκέψεων, στο Ρέκβιεμ του Σαββάτου η Φρίντα Κλάιν εμφανίζεται να είναι μια επαγγελματίας πλημμυρισμένη από ενσυναίσθηση δεδομένου της προσοχής που δίνει για την υπόθεση της ψυχικά άρρωστης Χάνα Ντόχερτυ. Ταυτοχρόνως, ο αναγνώστης διερωτάται εσωτερικά πως είναι δυνατόν να καταφεύγει ένας ώριμος και ενήλικος ψυχοθεραπευτής με πλούσιες ακαδημαϊκές περγαμηνές στην πρακτική του ghosting  – όσον αφορά το πρόσφατο παρελθόν της  και τον χωρισμό της με τον πρώην σύντροφο της – και ταυτοχρόνως να διακρίνεται από υψηλό βαθμό συναισθηματικής νοημοσύνης – για την Χάνα Ντόχερτυ –  όσον αφορά την  άσκηση του λειτουργήματος που έχει επιλέξει να ασκήσει. Τέλος, ο αναγνώστης διερωτάται για το πώς είναι δυνατόν ένας ψυχοθεραπευτής – ή ένας γιατρός όπως η ίδια η Φρίντα Κλάιν σε κάποια σημεία του βιβλίου καμώνεται να συστήνεται – να εργάζεται ανεπίσημα για το Υπουργείο Εσωτερικών και πως ευθυγραμμίζεται και συμφιλιώνεται αυτή η στάση της και αυτή η επιλογή της με τον Κώδικα Δεοντολογίας των Βρετανών Γιατρών και των Βρετανών Ψυχοθεραπευτών.  Ωστόσο, ο αναγνώστης θα διαπιστώσει εντέλει  ότι η Φρίντα Κλάιν εμφανίζεται να εργάζεται περισσότερο ως μια παρατηρητική και έμπειρη ερευνήτρια και λιγότερο ως μια δημοφιλής ψυχοθεραπεύτρια.

Μυστικά οικογενειακά ξεστομίζονται και χείλη σφραγισμένα ανοίγουν για να δώσουν τις απαραίτητες μαρτυρίες και πληροφορίες στην Φρίντα Κλάιν, η οποία για άλλη μια φορά με τη δράση της βάζει σε θανάσιμο κίνδυνο τα άτομα με τα οποία συνεργάζεται και συνδιαλέγεται. Το βιβλίο αυτό έχει εξαιρετική πλοκή και φαίνεται να είναι ίσως το κορυφαίο της σειράς – τουλάχιστον εν συγκρίσει με το Σημαδεμένη Πέμπτη, το Οργισμένη Παρασκευή και την Ματωμένη Κυριακή. Ο αναγνώστης ακολουθεί το νήμα της ιστορίας και προσπαθεί ανυπόμονα μέχρι το τέλος να εντοπίσει και να αποκαλύψει τον δολοφόνο της οικογένειας Ντόχερτυ. Το τέλος της ιστορίας δεν έχει happy end και ενδεχομένως να βοηθά τον αναγνώστη αυτή η προσέγγιση προκειμένου να συνειδητοποιεί ότι θα πρέπει να καλλιεργήσει να έχει πάντα  μια λιγότερο εξιδανικευμένη και περισσότερο  ρεαλιστική αντιμετώπιση της πραγματικότητας.  

Ο Χαλαζίας εξαγριώνεται αναγνωστικά με την «Οργισμένη Παρασκευή» των Nicci French

Το περιθώριο ασκεί διαχρονικά μια ακαταμάχητη έλξη στους πάσης φύσεως υποψιασμένους με αθωότητα κοινωνικούς παρατηρητές σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να το συλλάβουν, να το κατανοήσουν, να το οργανώσουν και εντέλει να το «χωνέψουν». Κινηματογραφιστές όπως ο Νίκος Νικολαΐδης, ένας από τους βασικούς εκπροσώπους του νέου πειραματικού και αβανγκάρντ ελληνικού σινεμά με ταινίες ορόσημα όπως την «Γλυκιά Συμμορία», «τα Κουρέλια τραγουδάνε ακόμα» και το «ο Χαμένος τα παίρνει όλα»,  έχουν εξυμνήσει το ελληνικό outcast και έχουν μαγέψει το σινεφίλ – και όχι μόνο – κοινό με το έργο τους. Κατ’ αναλογία με το σινεμά και στη λογοτεχνία συναντάμε ποιητές και πεζογράφους  με πλούσια συγγραφική δραστηριότητα, οι οποίοι επιστρατεύουν από την φαρέτρα της τέχνης  τους και την πλούσια θεματολογία  του περιθωρίου όλα τα μέσα που διαθέτουν για να καταγράψουν και να περιγράψουν με κάθε λεπτομέρεια  το περιθώριο με κορυφαίο εκπρόσωπο ενδεχομένως τον Charles Bukowski .  Αντιστοίχως, στο πεδίο της αστικής λαογραφίας ο Ηλίας Πετρόπουλος με αστείρευτο ερευνητικό ενδιαφέρον ασχολήθηκε με θέματα που θεωρήθηκαν ταμπού, φυλακίστηκε και αυτοεξορίστηκε προσπαθώντας σε όλη τη διάρκεια της ζωής του να εξερευνήσει και να αποκαλύψει τις «εξοστρακισμένες και απαγορευμένες νησίδες» του ελληνικού κοινωνικού γίγνεσθαι.

Προφανώς θα αναρωτιέσαι ποια είναι η σχέση όλων των παραπάνω προσώπων με την κριτική του βιβλίου των Nicci French «Οργισμένη Παρασκευή»; Στο  βιβλίο αυτό η πρωταγωνίστρια  της σειράς καταζητείται από την αστυνομία και ταυτοχρόνως η ίδια επιλέγει να ζήσει σε απογυμνωμένα δωμάτια όπου μένουν τα φτωχά και περιθωριακά  στοιχειά της βρετανικής πρωτεύουσας. Ταυτόχρονα, εργάζεται παράνομα εξαπατώντας τους ανυποψίαστους φίλους του πρώην συντρόφου της. Η απεγνωσμένη προσπάθεια της ηρωίδας να αποδείξει την αθωότητα της χωρίς να προθυμοποιείται να χαρίσει την ελευθερία της στα θεσμικά  όργανα της εξουσίας και του νόμου αγγίζοντας τα όρια της αυτοδικίας έρχεται σε αντιδιαστολή με το παράδειγμα του Σωκράτη, ο οποίος αν και ήταν αθώος και είχε δυνατότητα να δραπετεύσει από την φυλακή και να αποφύγει την θανατική ποινή χωρίς να διστάσει στιγμή αποφάσισε και ήπιε το κώνειο όντας αθώος. Το  βιβλίο «Οργισμένη Παρασκευή μοιάζει να  απομακρύνεται από την χριστιανική ηθική της Ορθόδοξης παράδοσης  και να προσεγγίζει τον δρόμο της εβραϊκή λογικής «οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντας αντί οδόντα». Ας μην λησμονούμε ότι ο Χριστός όντας αθώος θέλησε να γίνει θυσία και να σταυρωθεί για να εξιλεωθεί το ποίμνιο του. Η Φρίντα Κλάιν ωστόσο αποφασίζει να διεκδικήσει την ελευθερία της και να εντοπίσει μόνη της  τον δολοφόνο του πρώην συντρόφου της σοδομίζοντας πάνω στο «άρρωστο»  σώμα των «νοσηρών» θεσμών που καταδυναστεύουν τις ζωές των ανθρώπων της κοινωνίας.

Περίληψη στο Οπισθόφυλλο

Όταν ανακαλύπτεται ένα πρησμένο και μελανιασμένο πτώμα να επιπλέει στον ποταμό Τάμεση, η αστυνομία μπορεί τουλάχιστον να είναι σίγουρη ότι η αναγνώριση του θύματος δεν θα αποτελέσει πρόβλημα. Γύρω από τον καρπό του νεκρού ανθρώπου, υπάρχει ένα νοσοκομειακό περικάρπιο. Επάνω του, είναι γραμμένο ένα όνομα: Δρ Φ. Κλάιν.

Όμως η ψυχοθεραπευτήρια Φρίντα Κλάιν είναι ολοζώντανη. Και καθώς δεν αργούν να βρεθούν στοιχεία που τη συνδέουν με το έγκλημα, καθίσταται η υπ’ αριθμόν ένα ύποπτη!

Μην έχοντας τη δυνατότητα να πείσει την αστυνομία για την αθωότητα της, η Φρίντα αναγκάζεται να πάρει μια πολύ ριψοκίνδυνη απόφαση προκειμένου να μπορέσει να ενώσει όλα τα κομμάτια του αποτρόπαιου παζλ και ν’ ανακαλύψει την αλήθεια, πριν να είναι πολύ αργά τόσο για την ίδια όσο και για τους ανθρώπους που αγαπά.

Κριτική

Όταν η πρωταγωνίστρια μιας εμπορικά επιτυχημένης σειράς βιβλίων χλευάζει τους μηχανισμούς λειτουργίας της Δικαιοσύνης, παρακάμπτει τα θεσμικά όργανα του τυπικού κοινωνικού ελέγχου αξιοποιώντας τις επαφές που έχει συνάψει με το άτυπο κοινωνικό δίκτυο της ( χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Κάρλσον), σπαταλά με τις ενέργειες της ανθρώπινους και κατ’ επέκταση οικονομικούς πόρους της αστυνομίας  όντας καταζητούμενη  , θέτει σε κίνδυνο στενά άτομα από το περιβάλλον της (π.χ. με κίνδυνο απέλασης , με κίνδυνο να κατηγορηθούν για σύσταση συμμορίας και για ηθική αυτουργία στη χρήση άσκοπης βίας ) και η απήχηση του βιβλίου αποτιμάται σε εκατομμύρια αντίτυπα, τότε θα πρέπει να τεθεί μια προβληματική σε σχέση με την σφυρηλάτηση των προτύπων και τις παρενέργειες που μπορεί να προκύψουν όταν το ιδεολογικό κεφάλαιο των εμπορικών συγγραφέων αντιστρατεύεται την κυρίαρχη ιδεολογία. Αν τα βιβλία ανήκουν στους ιδεολογικούς φορείς καταστολής τότε θα μπορούσαμε να εξάγουμε το συμπέρασμα ότι οι συγγραφείς φλερτάρουν με την βία, υπονομεύουν την εύρυθμη λειτουργία της Δικαιοσύνης προβάλλοντας την αυτοδικία και διαρρηγνύουν την κοινωνική ειρήνη και συνοχή. Ας μην ξεχνάμε εξάλλου ότι ακόμη και η ίδια η Φρίντα Κλάιν καταφεύγει στο τέλος της ιστορίας στην χρήση βίας.   

  Απογοητευτικό είναι επίσης το γεγονός ότι η Φρίντα Κλάιν ενίοτε εκτός από ψυχοθεραπεύτρια δηλώνει ότι είναι και γιατρός συμπληρώνοντας την πλάνη  μεταξύ των διαχωριστικών γραμμών και ορίων που υπάρχουν μεταξύ των επιστημών της κλινικής ψυχολογίας και της ψυχιατρικής.  

Θετική έκπληξη στο βιβλίο αυτό συνιστά το γεγονός ότι  η Φρίντα Κλάιν εμφανίζεται να δρα παρασκηνιακά ενώ αποφασιστικό ρόλο  για την λύση του δράματος παίζουν σε αυτό το βιβλίο οι φίλοι και το περιβάλλον της δημοφιλούς ψυχοθεραπεύτριας. Επομένως, το βιβλίο αυτό έστω και για λίγο σταματά να γίνεται τόσο προσωποκεντρικό και αναδεικνύεται έστω και προσωρινά η αξία της συλλογικής και συνεργατικής δράσης για την επίτευξη του τελικού αποτελέσματος.

Εν κατακλείδι, πρόκειται για ένα πολυσέλιδο  βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα από τον αναγνώστη και παρουσιάζει γρήγορη πλοκή και ρυθμό και διεγείρει το ενδιαφέρον του για την λύση του μυστηρίου απογοητεύοντας τον όμως ταυτόχρονα για τις τεχνικές που υιοθετεί  και τις μηχανορραφίες που σκαρφίζεται η Φρίντα Κλαιν για την επίτευξη του σκοπού της.

Ο Χαλαζίας αναστοχάζεται για την «Σημαδεμένη Πέμπτη» των Nicci French

Αν η αστυνομική λογοτεχνία ακολουθούσε τις αρχές της μαγειρικής τέχνης τότε η μίξη των δομικών στοιχείων της αφηγηματικής ιστορίας που επέλεξε το ζεύγος NicciFrenchείναι καταδικασμένο στην εμπορική επιτυχία όσο και οι γευστικοί κάλυκες της γλώσσας είναι προορισμένοι να ερεθίζονται σε υψηλής έντασης υλικά . Πόσο μάλλον όταν σε ένα πολυσέλιδο λογοτεχνικό βιβλίο «σιγοβράσεις» σε χαμηλή φωτιά να «καίνε» ανεξιχνίαστα σεξουαλικά εγκλήματα, ανακατέψεις το «ανώριμο» φρούτο της νιότης της εφηβικής αυτοκτονικότητας και του υπόρρητου αυτοκτονικού ιδεασμού ως προζύμι, «ψιλοκόψεις» εν συνεχεία την έννοια της αυτοχειρίας, «αναμίξεις» στο μίγμα σου την παρεκκλίνουσα συμπεριφορά και το περιλούσεις με πλούσιο άτυπο κοινωνικό έλεγχο και φτώχεια δεν έχεις ελπίδα παρά να επιβεβαιώσεις το περίσσιο θράσος των NicciFrench να πετάξουν στη μάπα του κάθε ασυλλόγιστου αναγνώστη δυναμίτη προκειμένου να νιώσει ευκαιριακά έκκριση αδρεναλίνης που απεγνωσμένα επιζητά να βιώσει βουτηγμένος μέσα στην γκρίζα αποστειρωμένη ζωή του. Εάν όμως  η πρόθεση  των NicciFrenchείναι να αναδειχθεί το λούμπεν προλεταριάτο της βρετανικής περιφέρειας και το πολιτισμικό της περίβλημα τότε η ζοφερή και ανάγλυφη παρουσίαση του συνιστά μια τουλάχιστον φιλότιμη και τίμια προσπάθεια. Και όσο οι συγγραφείς είναι ασυγχώρητοι σε αυτό τους το ολίσθημα τόσο αμετανόητοι είναι και  οι αναγνώστες που το διαβάζουν με απαράμιλλη αγωνία.

Περίληψη στο Οπισθόφυλλο

Όταν η ψυχοθεραπεύτρια Φρίντα Κλάιν άφηνε το βαρετό Σάφολκ, την παράκτια περιοχή όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, ήταν αποφασισμένη να μην επιστρέψει ποτέ. Άφηνε πίσω της φίλους και οικογένεια, παλιούς έρωτες και τα πρώτα της χρόνια, αλλά και οδυνηρές αναμνήσεις. Ένα παρελθόν στο οποίο δεν θα επέτρεπε να της καταστρέψει τη ζωή.

Όμως, χρόνια αργότερα, μια παλιά συμμαθήτρια επισκέπτεται τη Φρίντα στο Λονδίνο και της ζητά να βοηθήσει την έφηβη κόρη της. Τότε αναδύονται μνήμες από καιρό θαμμένες. Και το έγκλημα που ακολουθεί δεν αφήνει πια στη Φρίντα άλλη επιλογή από το να επιστρέψει στη γενέτειρα της  που κανείς άλλος εκτός από εκείνη δεν πίστεψε πως ήταν αληθινά….

Μέσα σε μια ομίχλη από συγκρουόμενες αφηγήσεις, κρυμμένα μυστικά και αμφισβητήσιμα άλλοθι, η Φρίντα δεν μπορεί πια να εμπιστευτεί κανέναν και προσπαθεί μόνη της να ενώσει τα κομμάτια της ανατριχιαστικής αλήθειας του παρελθόντος αλλά και του παρόντος. Προτού άλλος ένας αθώος χάσει τη ζωή του…

Κριτική

          Πρωταγωνίστρια του έργου είναι η δημοφιλής και επιτυχημένη ψυχοθεραπεύτρια Φρίντα Κλάιν.  Χαρακτήρες σε ρόλο κομπάρσου και με  σταθερή τροχιά δορυφόρου γύρω της  με μοναδική αποστολή να εξυπηρετήσουν τη δράση και να αναδείξουν το υψηλό κοινωνικό γόητρο και το prestige που αποπνέει η πρωταγωνίστρια είναι ο σύντροφος της Σάντι με τον οποίο η Φρίντα Κλάιν αποφασίζει να διακόψει την σχέση τους χωρίς την συγκατάθεση του και παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του για επανασύνδεση. Έμμεσα οι Nicci French κλείνουν το μάτι στον αναγνώστη και υπαινικτικά δηλώνουν ότι η σχέση μεταξύ τους δεν ήταν ισότιμη εφόσον ο Σάντι εγκατέλειψε την στρωμένη ζωή του στην Αμερική προκειμένου να έχει το προνόμιο να ζήσει μαζί με την Φρίντα ΚλάινΩστόσο,  η Φρίντα ήταν σε τέτοιο βαθμό αδέσμευτη και ανεξάρτητη που δεν εκδήλωνε κάποιου είδους ενοχή ή υποχρέωση για να συνεχίσει μια σχέση για την οποία ένιωθε ότι είχε από την ίδια τελειώσει. Ενδεχομένως, το τέλος της σχέσης της να οφείλεται και  στη διαδικασία αναψηλάφισης από την ίδια και από τις τοπικές αρχές του ανεξιχνίαστου βιασμού που υπέστη η ίδια στη διάρκεια της εφηβείας της. Σημαντικό στοιχείο σε αυτήν της την απόφαση  παίζει και η –  αν όχι επιφυλακτική και δύσπιστή στάση-  παντελής απουσία υποστηρικτικού πλαισίου (οικογένεια, κοινωνικές υπηρεσίες κλπ) για την τραυματική εμπειρία που βίωσε στην ευαίσθητη αυτή περίοδο της ζωής της.

Στο βιβλίο αυτό η Φρίντα Κλάιν περνά μαζί με την μητέρα της και τις τελευταίες στιγμές της ζωής της αφού έχει διαγνωστεί η μητέρα της με μη ιάσιμη μορφή καρκίνου. Οι Nicci French δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν ακόμη και αυτό τα τραγικό στοιχείο, προκειμένου να αναδείξουν τα θετικά χαρακτηριστικά της πρωταγωνίστριας και να στρέψουν το αναγνωστικό κοινό προς όφελος της εφόσον περιγράφουν γλαφυρά την έλλειψη εμπιστοσύνης που επέδειξε η μητέρα της στην ίδια όταν συνέβη η σεξουαλική επίθεση εναντίον της Φρίντα στην εφηβεία της και όταν η ίδια μετά από επίμονες προσπάθειες της πρωταγωνίστριας ομολόγησε ή εντέλει αποδέχτηκε ότι διατηρούσε «κρυφή» εξωσυζυγική σχέση. Η αυτοκτονία του πατέρα της Φρίντα Κλάιν ενδεχομένως να εξηγείται κατά την ίδια και από αυτήν του την ανακάλυψη.  

Ο Γιόζεφ  είναι ένας φίλος από παλιά για την Φρίντα Κλάιν. Ωστόσο, είναι αλλοδαπός, μένει παράνομα στην Αγγλία και ασχολείται με οικοδομικές και χειρωνακτικές εργασίες. Για άλλη μια φορά η Φρίντα Κλάιν τον «χρησιμοποιεί» για όλα τα θελήματα και αναλαμβάνει οικειοθελώς τον ρόλο του οικιακού βοηθού και του ταξιτζή  της.  Χωρίς να έχουμε διαβάσει τα προηγούμενα βιβλία της σειράς , στα οποία υποδηλώνεται ότι ο Γιόζεφ  έχει ενδεχομένως κάποιου είδους υποχρέωση απέναντι στην Φρίντα Κλάιν διαφαίνεται ότι σε αρκετές περιπτώσεις ο Γιόζεφ μοιάζει συστηματικά  να θυματοποιείται από την πρωταγωνίστρια.

Η Σάσα είναι η ανώριμη ανηψιά της Φρίντα που λειτουργεί σταθερά παρορμητικά, η Σάσα είναι πρώην ασθενής και φίλη της Φρίντα, η οποία είναι σε οριακή κατάσταση και μετά βίας μπορεί να επιμεληθεί την φροντίδα του μικρού ανήλικου αγοριού της του Ίθαν. Όλοι οι χαρακτήρες είναι από τους συγγραφείς με τέτοιο τρόπο πλασμένοι που μοιάζουν ανυπεράσπιστοι χωρίς την Φρίντα.

Η Φρίντα Κλάιν επιστρέφει στον τόπο καταγωγής της και όλα τα νέα πρόσωπα κινούνται έχοντας σιωπηλά ως επίκεντρο την ίδια. Ένα ακόμη τέχνασμα που υιοθετούν οι συγγραφείς είναι η υπογράμμιση του διπόλου μητρόπολη – περιφέρεια. Η Φρίντα Κλάιν εκπροσωπεί την επιτυχία, την πρόοδο,  την προβολή και ενσαρκώνει την μητρόπολη ενώ τα πρόσωπα του Σάφολκ εκπροσωπούν την επαρχιακή περιφέρεια, την οπισθοδρόμηση  και την καθυστέρηση.

Συμπερασματικά, η  «Σημαδεμένη Πέμπτη» είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα και ο αναγνώστης προσπαθεί σε όλη τη διάρκεια της αναγνωστικής του εμπειρίας να εξιχνιάσει την λύση των εγκλημάτων. Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι το τέλος είναι αρκετά ανατρεπτικό και με αρκετά γρήγορη πλοκή όσον αφορά στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου. Αναλογιζόμενοι ότι ο πρωτότυπος τίτλος του βιβλίου είναι Thursday’s Children (ελεύθερη απόδοση και μετάφραση – ο Θεός να την κάνει – «Σημαδεμένη Πέμπτη») και δεδομένου ότι ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από μια εφηβική μουσική μπάντα του βιβλίου με αυτό το όνομα η κριτική του βιβλίου θα μπορούσε ενδεχομένως να συμπυκνώνεται στα λόγια του Mick Jagger που ευαγγελιζόταν το “sex, drugs and rock’ n roll.