Σώμα με σώμα, “Τελευταίος χορός” επίλογος

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΥΛΗ ΤΟΥ ΠΕΡΜΙΑΚΑΦ, ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΥΡΚΑΓΙΑ

 

“Κάηκε ολοσχερώς. Είναι αδύνατον να πούμε πόσοι βρίσκονταν μέσα. Η φωτιά δεν άφησε τίποτα πίσω.”
“Πως γίνεται να μην πρόσεξε ούτε ένας ότι μια τέτοια έπαυλη, ακριβώς δίπλα από το δάσος, καιγόταν εδώ και μια μέρα;”
“Υπαστυνόμε, δεν θέλετε να κάνετε πολλές ερωτήσεις όταν μπλέκονται δυνάμεις μεγαλύτερες από εμάς. Αφήστε το έτσι.” Continue reading Σώμα με σώμα, “Τελευταίος χορός” επίλογος

Σώμα με σώμα, “Τελευταίος χορός” μέρος έβδομο

ΜΕΡΟΣ ΕΒΔΟΜΟ

Όση ώρα τσακωνόμασταν, προσπαθούσα να φροντίσω την πληγή του.
“Κριστόφ, ξέρω ότι δεν με θες δίπλα σου τώρα, αλλά δεν σου μοιάζω. Ποτέ δεν θα άφηνα τον συνεργάτη μου μόνο του. Οι βόμβες είναι έτοιμες. Μέσα σε δέκα λεπτά, πρέπει να σε βγάλω έξω, να σε φτάσω σε ένα ασφαλές σημείο και να γυρίσω μόνη να της ενεργοποιήσω. Για αυτό κάτσε ήσυχα. ” Continue reading Σώμα με σώμα, “Τελευταίος χορός” μέρος έβδομο

Σώμα με σώμα, “Τελευταίος χορός” μέρος έκτο

ΜΕΡΟΣ ΕΚΤΟ

Ο Περμιάκαφ στάθηκε μπροστά μου με σάρκα και οστά, και βρήκα τον εαυτό μου να αναρωτιέται τι χρώμα θα είχε το αίμα του όταν του έκοβα τον λαιμό. Θα ήταν μάλλον ένα πηχτό και κολλώδες μαύρο.
“Κρίμα και για την Μόιρα. Η καημένη νόμιζε ότι θα προλάβαινε να τοποθετήσει τις βόμβες. Για δες εδώ..” είπε και έβγαλε από την τσέπη του παντελονιού του ένα κινητό τηλέφωνο. Continue reading Σώμα με σώμα, “Τελευταίος χορός” μέρος έκτο

Σώμα με σώμα, “Τελευταίος χορός” μέρος πέμπτο

ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ

 

“Πάει και ο τελευταίος. Σειρά έχει το αφεντικό, λοιπόν.”
Ο Νταβίντο προχώρησε προς την κεντρική σκάλα, ενώ σκούπιζε το ματωμένο μαχαίρι του στο λευκό του πουκάμισο. Οι άλλοι δύο, ένας Αλεξέι και ένας άλλος ρώσος, τον ακολούθησαν. Εγώ έμεινα να κοιτάζω το σκηνικό– τους πέντε κατακρεουργημένους άντρες από μια ομάδα ψυχοπαθών, και ένιωσα το κεφάλι μου να βαραίνει και τα μάτια μου να κλείνουν. Με είχε κουράσει όλο αυτό, με είχε κουράσει αυτή η ιστορία για εκδίκηση. Ήταν λάθος μου να συνεχίσω να κυνηγάω τον κύριο Π. Ήταν λάθος μου που την έμπλεξα. Ήταν λάθος μου που δεν κράτησα τα πράγματα όπως ήταν πριν, όταν εκείνη και εγώ είχαμε αφήσει αυτή τη ζωή. Όταν τολμούσαμε να κάνουμε όνειρα για ένα μέλλον χωρίς βία και συμβόλαια θανάτου. Continue reading Σώμα με σώμα, “Τελευταίος χορός” μέρος πέμπτο

Σώμα με σώμα, “Τελευταίος χορός” μέρος τέταρτο

ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ

  “Μόιρα, ένα λεπτό. Ο Χόρχε μου είπε ότι οι βόμβες που άφησε δεν φτάνουν για όλο το σπίτι και ότι πρέπει να είμαστε κάπου στα δέκα μέτρα για να τις ενεργοποιήσουμε. Το μαλακισμένο με δούλεψε κανονικά και–”
Η ταραγμένη φωνή του έκρουξε σαν δυνατή καμπάνα και χωρίς να γυρίσω προς το μέρος του, απάντησα μονότονα. Continue reading Σώμα με σώμα, “Τελευταίος χορός” μέρος τέταρτο

Σώμα με σώμα, “Τελευταίος χορός” μέρος τρίτο

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

 Έβλεπα την Μόιρα να απομακρύνεται με την μάσκα αυτοπεποίθησης της και αισθανόμουν το αίμα μου να βράζει από θυμό και ζήλια. Ναι, δεν ήταν ανάγκη να κάνουμε τα πάντα όπως τα ήθελε εκείνη. Ναι, δεν ήταν ανάγκη να πλασάρει τον εαυτό της σαν θήραμα για αντιπερισπασμό. Continue reading Σώμα με σώμα, “Τελευταίος χορός” μέρος τρίτο

Σώμα με σώμα, “Τελευταίος χορός” μέρος δεύτερο

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

“Μπα μπα, έφερε καινούργια ο βασιλιάς;”
“Και τι καινούργια, χαρά στο πράμα. Από που είσαι εσύ, κουκλάρα μου;”
Χαμογέλασα συνεσταλμένα και απάντησα με Ιταλική προφορά.
“Από Ρώμη. Ο κύριος Περμιάκαφ με περιμένει. Γκρατσιάνα Μπιάντσι. Η ταυτότητα μου.”
Ένας από τους τέσσερις άντρες πήρε την ταυτότητα μου και χωρίς προειδοποίηση, χούφτωσε απότομα τα οπίσθια μου. Continue reading Σώμα με σώμα, “Τελευταίος χορός” μέρος δεύτερο