Όταν η πόρτα κλείσει – Κεφάλαιο 1ο

Ο αέρας έξω από το παράθυρό μου λυσσομανούσε και η βροχή πέφτει με δύναμη πάνω στο τζάμι. Είμαι σκεπασμένη μέχρι το λαιμό,ενώ κάθε λίγο πετάγομαι από την τρομάρα μου. Ποτέ δε μου άρεσαν οι κεραυνοί. Σε ποιον άρεσαν άλλωστε; Καθώς αφήνω το κομμάτι του συνειδητού και καλωσορίζω την γλυκεία αίσθηση του ύπνου ξαφνικά κάποιος ανοίγει την πόρτα. Continue reading Όταν η πόρτα κλείσει – Κεφάλαιο 1ο